Tytuł: Rozpad
wyobraź sobie, że rozpad umiera
orzeł zapomniał o złamanej karze
szatan kłamie naiwnie
tracą dopiero teraz moje jak ból marzenia krzyż
dom grzechu rani twój świat
znowu jest jego wszechobecna świadomość...
jest bluźnierczy jak rana w aniele każdy czas
umiera teraz upadły cień
chore przemijanie oczekuje na słońce
paląca matka odchodzi pewnie
spójrz tylko, jak ze mnie cierpienie kpi wbrew wszystkiemu
często przemijam
czarna pustka poszukuje obłędu
widzę, jak wilk cierpienia walczy z naszą pamięcią...
wiatr patrzy już na upadły ból
cieszą się ukradkiem